معنی فرستنده گیرنده

 

صادقانه می گویم-وقتی برای اولین بار کلمه "فرستنده گیرنده" را شنیدم، فکر کردم که این نوعی تجهیزات پزشکی فانتزی است. معلوم شد که من کاملاً در اشتباه بودم، اما به نحوی که در واقع زمانی منطقی می‌شود که آنچه را انجام می‌دهد تجزیه کنید. اساساً قهرمان گمنامی است که در اتاق های سرور و کابینت های شبکه نشسته است و بدون اینکه کسی واقعاً به آن فکر کند، کار غرغر انتقال داده ها را انجام می دهد.

 

 

آنچه در واقع انجام می دهد (بدون اصطلاحات خاص)

 

A فرستنده گیرندهسیگنال‌های الکتریکی را می‌گیرد و آنها را به چیز دیگری تبدیل می‌کند-معمولاً نور برای کابل‌های فیبر نوری، اما گاهی اوقات امواج رادیویی. سپس هنگامی که داده ها به سمت دیگری برگشتند، برعکس عمل می کند. به آن مانند یک مترجم در سازمان ملل فکر کنید، به جز اینکه به جای زبان، بین راه های فیزیکی مختلف انتقال اطلاعات تبدیل می شود.

نکته اصلی این است که الکتریسیته که از سیم مسی عبور می‌کند، فقط قبل از تحلیل رفتن می‌تواند تا آنجا پیش برود. این را سالها پیش به سختی یاد گرفتم که سعی کردم کابل اترنت را از یک ساختمان به ساختمان دیگر در حدود 120 متر- اجرا کنم. کار نکرد به طور دیوانه وار از دست دادن بسته ادامه داد. این به این دلیل است که مس جفت پیچ خورده حدود 100 متر را به حداکثر می رساند، می دهد یا می گیرد. فیبر نوری؟ می توانید کیلومترها را بدون عرق کردن طی کنید.

 

چرا این مهمتر از آن چیزی است که شما فکر می کنید

 

اینجاست که جالب می شود. در روزهای اولیه-من از اترنت 10BASE2 و 10BASE5 صحبت می‌کنم-آنها به این چیزها MAU (واحدهای پیوست متوسط) می‌گفتند. استاندارد IEEE 802.3 یک بخش کامل روی آنها دارد، اگرچه هیچ کس واقعاً آن اسناد را نمی خواند مگر اینکه کاملاً مجبور باشد. مثل نان تست خشک شده اند.

اما فرستنده و گیرنده های مدرن کاملاً جانوری متفاوت هستند. ما ماژول‌های GBIC (مبدل‌های رابط گیگابیتی) داریم که با استانداردهای امروزی بسیار بزرگ بودند. سپس SFP (Small Form-factor Pluggable) آمد که همه آن را "SFPs" می نامند، زیرا گفتن نام کامل باعث می شود به نظر برسید که خیلی تلاش می کنید. SFP+ برای 10 گیگابیت. QSFP برای 40 گیگ. و اکنون QSFP28 و QSFP{10}}DD را برای اترنت 100 و 400 گیگابیتی می‌بینیم.

وقتی به عقب برگردید و به آن نگاه کنید، سرعت پیشرفت واقعاً وحشیانه است.

 

جایی که واقعاً این چیزها را خواهید دید

 

شبکه های شهری به طور مداوم از آنها استفاده می کنند. من مدتی را روی یک پروژه راه اندازی پهنای باند کار کردم و به معنای واقعی کلمه هر نقطه توزیع دارای قفسه هایی از این واحدها بود که بین ستون فقرات فیبر و قطرات مس به ساختمان تبدیل می شد. سیستم‌های دوربین‌های امنیتی نیز-به‌خصوص آن‌هایی که بزرگراه‌ها یا محوطه‌های بزرگ را که در آن‌ها به دوربین‌های پراکنده در فواصل مسخره نیاز دارید، نظارت می‌کنند.

چیزی که به اندازه کافی درباره آن صحبت نمی شود: عامل ثبات. انتقال فیبر از طریق یک فرستنده گیرنده خوب نسبت به مس در برابر تداخل الکترومغناطیسی بسیار مقاوم تر است. من دیده ام که مس در نزدیکی تجهیزات الکتریکی انواع سر و صدا را دریافت می کند، اما فیبر؟ اهمیتی نمی دهد نور است نه برق نمی توان به همان شکل با آن تداخل کرد.

 

 

جنبه فنی (اگر به آن علاقه دارید)

 

انتقال دو جهته احتمالا جالب ترین ویژگی است، اگرچه روی کاغذ خسته کننده به نظر می رسد. یک رشته فیبر منفرد می‌تواند داده‌ها را با استفاده از طول‌موج‌های مختلف نور به هر دو صورت به طور همزمان حمل کند. این فناوری BiDi (دو جهته) نامیده می شود و مقدار فیبر مورد نیاز برای اجرا را به نصف کاهش می دهد. تا زمانی که کابل را از کانالی که در سال 1987 نصب شده بود و در حال حاضر پر شده است بکشید، چیزی کوچک به نظر می رسد.

فرستنده های مختلف از پروتکل های مختلف پشتیبانی می کنند. بیشتر اترنت، اما کانال فیبر برای شبکه های ذخیره سازی، SONET/SDH برای مخابرات، و دیگران. فاکتور فرم و رابط ممکن است شبیه به هم به نظر برسند، اما شما نمی‌توانید آنها را به سادگی جابه‌جا کنید-این روش گران‌قیمت را زمانی که من یک رابط 10G را با وصل کردن نوع ماژول اشتباه ایجاد کردم، یاد گرفتم.

 

مشاهده تصادفی

 

کدگذاری رنگ در این موارد در بین تولید کنندگان ناسازگار است و من را دیوانه می کند. برخی از بنفش برای 40G استفاده می کنند، برخی از آبی استفاده می کنند، برخی اصلا کد رنگی ندارند. هیچ استاندارد جهانی وجود ندارد. شما فکر می کنید در سال 2025 ما این را می فهمیدیم، اما نه. همیشه برچسب را بررسی کنید، نه رنگ.

همچنین آنها گرم می شوند. نه لپ‌تاپ-روی-پا-شما داغ است، بلکه به اندازه‌ای گرم است که هنگام دست زدن به آنها متوجه شوید. هرچه سرعت بیشتر باشد، گرمای بیشتری دارد. مراکز داده فقط برای چگالی فرستنده گیرنده در رک ها ملاحظات خنک کننده خاصی دارند.

 

به هر حال چرا به آن فرستنده گیرنده می گویند

 

نام فقط فرستنده + گیرنده است که با هم له شده اند. زیرا هر دو را انجام می دهد. به طور همزمان. همین است. گاهی اوقات پاسخ ساده، پاسخ درستی است، حتی اگر به نظر برسد که کسی در نیمه راه نامگذاری آن را رها کرده است.