25G SR SFP28

اصطلاح "حالت" به پرتویی از نور اشاره دارد که با سرعت زاویه ای معینی وارد فیبر نوری می شود.

فیبر چند حالته به چندین پرتو نور اجازه می دهد تا همزمان در فیبر منتشر شود و در نتیجه پراکندگی حالت ایجاد می کند (زیرا هر نور "حالت" با زاویه متفاوتی وارد فیبر می شود و آنها در زمان متفاوتی به نقطه انتهایی دیگر می رسند، این ویژگی پراکندگی حالت نامیده می شود.)، فناوری پراکندگی حالت، پهنای باند و فاصله فیبرهای نوری چند حالته را محدود می کند. بنابراین، فیبرهای نوری چند حالته دارای سیم های هسته ضخیم، سرعت انتقال پایین، فواصل کوتاه و عملکرد کلی انتقال ضعیف هستند. با این حال، هزینه های آنها نسبتا کم است و عموماً در ساختمان ها یا مکان های جغرافیایی استفاده می شوند. در مکان های مجاور

فیبر نوری تک حالته تنها می تواند به یک پرتو نور اجازه انتشار دهد، بنابراین فیبر نوری تک حالته هیچ ویژگی پراکندگی حالتی ندارد. بنابراین، هسته فیبر نوری تک حالته به نسبت نازک‌تر است. دارای باند فرکانس انتقال گسترده، ظرفیت بزرگ و فاصله انتقال طولانی است. با این حال، به دلیل نیاز به منبع لیزر، هزینه بالاتری دارد.

فیبر تک حالته دارای تنها یک رشته (دو رشته در اکثر کاربردها) از الیاف شیشه با قطر هسته 8.3μm ~ 10μm است. با توجه به قطر هسته نسبتاً باریک، فیبر نوری تک حالته تنها می تواند سیگنال های نوری با طول موج 1310 نانومتر یا 1550 نانومتر را ارسال کند، که جفت شدن با دستگاه های نوری را نسبتاً دشوار می کند. پهنای باند فیبر تک حالته بیشتر از فیبر چند حالته است، اما در عین حال، این همچنین الزامات بیشتری را برای عرض طیفی و پایداری منبع نور مطرح می کند: یعنی عرض طیفی باید باریکتر باشد و ثبات باید بهتر باشد

برای ماژول های نوری تک حالته، معمولاً از LD یا LED با خطوط طیفی باریک به عنوان منبع نور استفاده می شود. اندازه قطعه کوپلینگ با فیبر نوری تک حالته مطابقت دارد تا به انتقال با سرعت بالا برسد.

در مقایسه با فیبر نوری چند حالته، قطر هسته فیبر نوری تک حالته بسیار کوچکتر است. ویژگی های قطر هسته کوچک و انتقال تک حالته تضمین می کند که سیگنال نوری ارسال شده در فیبر نوری تک حالته توسط همپوشانی پالس های نوری تحریف نمی شود. در بین انواع فیبر، فیبر تک حالته کمترین نرخ تضعیف سیگنال و بالاترین سرعت انتقال را دارد.

فیبر چند حالته یکی دیگر از انواع فیبر رایج با قطر هسته 50μm ~ 100μm و طول موج عملیاتی 850nm یا 1310nm است. جفت شدن آن با دستگاه های نوری نسبتاً آسان است. می تواند چندین حالت را در یک طول موج عملیاتی معین انتقال دهد.

در مقایسه با جفت های پیچ خورده، فیبر نوری چند حالته می تواند فواصل انتقال طولانی تری را پشتیبانی کند. در اترنت 10 مگابیت در ثانیه و 100 مگابیت در ثانیه، فیبر نوری چند حالته می تواند حداکثر فاصله انتقال 2،{3}} متر را پشتیبانی کند. قطر هسته فیبرهای نوری چند حالته رایج 50μm، 62.5μm و 100μm است.

از آنجایی که صدها حالت در فیبر نوری چند حالته منتقل می شود، ثابت های انتشار و نرخ های گروه هر حالت متفاوت است، که باعث می شود پهنای باند فیبر باریک، پراکندگی زیاد و تلفات زیاد باشد، که فرکانس انتقال سیگنال دیجیتال را محدود می کند، بنابراین فقط برای سیستم های ارتباطی فیبر نوری با فاصله کوتاه تا متوسط ​​با ظرفیت کم، معمولاً فقط می توانند چند کیلومتر را انتقال دهند.

1. فیبر نوری تک حالته از فرستنده گیرنده تک فیبری پشتیبانی می کند. اجرای آن به این صورت است که یک سر از طول موج 1500 برای ارسال و از طول موج 1300 برای دریافت استفاده می کند، در حالی که انتهای دیگر برعکس است. یک انتها از طول موج 1500 برای دریافت و از طول موج 1300 برای ارسال استفاده می کند. برخی افراد به این دوبلکس می گویند. در واقع، گفتن این موضوع کاملاً دقیق نیست. باید آن را استفاده مجدد نامید. فیبر نوری چند حالته فقط از فرستنده گیرنده فیبر دوگانه پشتیبانی می کند. از آنجایی که حالت چند حالته از شکست برای انتقال استفاده می کند، دو طول موج نمی توانند در جهات مختلف روی فیبر نوری منتقل شوند. فقط از یک طول موج می توان استفاده کرد و نمی توان آن را مالتی پلکس کرد.

2. قطر هسته فیبر تک حالته کوچک است (حدود 10 میلی متر)، فقط یک حالت انتقال را می دهد، پراکندگی کمی دارد، در طول موج های طولانی (1310 نانومتر و 1550 نانومتر) کار می کند و جفت شدن با دستگاه های نوری نسبتاً دشوار است. قطر هسته فیبر چند حالته بزرگ است (62.5 میلی‌متر یا 50 میلی‌متر)، صدها حالت انتقال، پراکندگی بزرگ را امکان‌پذیر می‌کند و در 850 نانومتر یا 1310 نانومتر کار می‌کند. اتصال به دستگاه های نوری نسبتا آسان است.

3. لوگوی چند حالته "MMF" و آرم تک حالته "SMF" است. اگر آن را داخل دستگاه قرار دهید و داخل آن را نگاه کنید، اگر نور وجود داشته باشد به معنای چند حالته و اگر نور نباشد به معنای تک حالته است (اصل این است که از تک حالت استفاده می شود لیزر به عنوان نور استفاده می شود. منبع، در حالی که چند حالته از دیودهای ساطع کننده نور به عنوان منبع نور استفاده می کند)

در برنامه های امنیتی، رایج ترین عامل تصمیم گیری در انتخاب چند حالته یا تک حالته فاصله است. اگر فقط چند مایل وجود دارد، چند حالت ترجیح داده می شود. زیرا فرستنده / گیرنده های LED بسیار ارزان تر از لیزر مورد نیاز برای حالت تک هستند. اگر فاصله بیشتر از 5 مایل باشد، فیبر تک حالته بهترین است. موضوع دیگری که باید در نظر گرفت پهنای باند است. اگر برنامه های آینده ممکن است شامل انتقال سیگنال های داده با پهنای باند بزرگ باشد، آنگاه حالت تک حالت بهترین انتخاب خواهد بود.